Brenda

‘Ik was zes jaar oud toen we met kinderen uit de buurt aardappeltjes aan het poffen waren op een vuurtje. Een oudere buurjongen dacht dat het vuur uit was en spoot er wat spiritus op waardoor er een steekvlam ontstond die mij raakte.

In het ziekenhuis werd duidelijk dat ik voor 72 procent verbrand was. Na vier maanden vol behandelingen en operaties in het zieken huis mocht ik gelukkig thuis revalideren. Maar daarmee was ik er nog lang niet. Van de eerste maanden in het ziekenhuis herinner ik me niet meer zoveel, ook niet de details van het ongeluk. Ik weet nog wel dat ik me niet besefte hoe erg het was. Door het vuur waren mijn zenuwen verbrand waardoor ik tijdens het ongeluk zelf geen pijn heb gevoeld.

Ik ben daarna een lange tijd bang geweest voor vuur. Zeker als het wankelende kaarsen betrof of andere in mijn ogen onveilige situaties. Gaandeweg, mede door de lotgenotenactiviteiten van de Brandwonden Stichting, is deze angst verminderd en heb ik hiermee leren omgaan. Tijdens een vakantieweek van Stichting Kind en Brandwond was één van de activiteiten het onder begeleiding roosteren van marshmallows. Je leert daardoor opnieuw om te gaan met vuur. Ik heb veel gehad aan dit lotgenotencontact. Het is fijn te weten dat je niet de enige bent en dat je samen kunt praten over dezelfde dingen.

Dat mensen me aanstaren vanwege m'n uiterlijk ben ik inmiddels wel gewend. Over de meeste domme opmerkingen kan ik me vrij gemakkelijk heenzetten, maar soms heb ik daar wat meer moeite mee. Zoals die keer dat ik ging winkelen in de supermarkt en er een vrouw naar mij toekwam die mij vroeg: ‘Zou jij niet liever dood willen?' Zo'n opmerking doet mij nog steeds pijn. Maar ik doe m'n best om hier boven te staan. Ik leef. Ik sport veel, spreek veel af met vriendinnen en ben druk bezig met mijn studie geneeskunde. Een andere manier van leven kan ik me ook niet voorstellen. Als je je verstopt, mis je alle leuke dingen.'

Brenda.