Geschiedenis

De eerste jaren
De Nederlandse Brandwonden Stichting is in 1971 opgericht door prof.dr. R.P. Hermans en prof. dr. A.J.C. Huffstadt. Beide artsen waren zich als geen ander bewust van de tekortkomingen ten aanzien van de medische behandeling van brandwondenslachtoffers.

Dokter Rudy Hermans werkte bij het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk, dichtbij het grote staalbedrijf Hoogovens. Regelmatig werden werknemers van dit bedrijf met brandwonden zijn ziekenhuis binnengedragen. In die tijd hadden ernstige brandwondenslachtoffers vaak erg weinig kans om te overleven. De gedreven artsen Hermans en Huffstadt zochten daarom een middel om de zorg voor brandwondenslachtoffers te optimaliseren.

Dat werd de Nederlandse Brandwonden Stichting. Beide artsen richten de Stichting en binnen een paar jaar bereikten Hermans en Huffstadt de eerste grote mijlpaal: Op drie plaatsen in Nederland kwam er een gespecialiseerd brandwondencentrum, namelijk in Beverwijk, Rotterdam en Groningen.
Met de komst van deze centra verbeterde de brandwondenzorg significant. Zo is het percentage overleden brandwondenslachtoffers in het brandwondencentrum Beverwijk vanaf de oprichting met 50% gedaald.

Toen de drie centra een feit waren, werd onderzoek naar verbetering van de zorg een belangrijk speerpunt. Door de groei van de Stichting kwam er in de jaren 90 steeds budget voor onderzoek. In 1997 werd een eigen onderzoeksafdeling opgericht. Die in 2004 verzelfstandigd werd. Nu wordt er jaarlijks meer dan 1,5 miljoen euro geïnvesteerd in wetenschappelijk onderzoek.

Preventie en eerste hulp
Vanaf de oprichting was er ook aandacht voor preventie. De Brandwonden Stichting is ervan overtuigd dat goede voorlichting het aantal slachtoffers terugdringt. Eén van de bekendste voorlichtingscampagnes ging over accurate eerste hulp bij brandwonden. De slogan ‘Eerst water, de rest komt later’ komt uit deze campagne voort. In de jaren tachtig kwamen de eerste voorlichtingsconsulenten in dienst. Zij geven tot op de dag van vandaag overal in het land voorlichting over preventie en eerste hulp.

Huidbank
In 1976 periode werd ook de huidbank opgericht. Bij overleden mensen wordt huid afgenomen, bewerkt en ter beschikking gesteld aan brandwondencentra over de hele wereld. De Huidbank begon als een afdeling van de Stichting, maar groeide later uit tot een zelfstandige internationaal gerichte organisatie.

Nazorg
Vanaf 1999 ontwikkelde Brandwonden Stichting steeds meer activiteiten op het gebied van 'Kwaliteit van Leven'. Het leven met littekens is niet eenvoudig. Mensen met brandwonden worden nagestaard, gemeden en soms zelfs niet voor vol aangezien. De Brandwonden Stichting helpt hen nu, door middel van cursussen, trainingen, persoonlijke begeleiding en lotgenotencontact.

Voor deze activiteiten en campagnes is echter veel geld nodig. Fondsenwerving kreeg dan ook vanaf de oprichting een belangrijke plaats binnen de organisatie. Tot op de dag van vandaag ontvangt de Brandwonden Stichting geen subsidies en is zij volledig afhankelijk van particuliere giften.