Project 08.107

Doelstelling
1. Het vaststellen van de invloed van mechanische kracht op de structuur van de lederhuid van littekens en normale huid;
2. Het verbeteren van computermodellen die meer inzicht in de aanpassingen kunnen geven.

Achtergrond
De lederhuid geeft stevigheid alsook souplesse aan de huid. Dit komt voornamelijk door een dicht collageennetwerk. De huid is continu onderhevig aan trekkrachten.
Bij plastische correcties van brandwondenlittekens wordt hier slim gebruik van gemaakt door huid te winnen door dit op te rekken. De huid staat zelfs toe dat in een half uur tijd extra huid gecreëerd kan worden. De mechanismen hoe dit kan zijn bepaald nog niet duidelijk. Trekkrachten spelen ook een belangrijke rol bij de ontwikkeling van littekens. Het is niet voor niets dat de ernstigste en meest gekrompen littekens bijna altijd bij gewrichten zitten: locaties met veel trekkracht.
De onderzoeksgroep heeft veel ervaring met het beoordelen van de structuur van het litteken, vooral het collageennetwerk, en wil deze ervaring benutten om de kennis over de opbouw van de huid en oorzaak van de littekenproblematiek te vergroten.

Methode
Littekens en normale huid die resteren na brandwondenoperaties en plastische correcties worden op een technische werkbank geplaatst waarmee een nauwkeurige trekkracht aangebracht kan worden. Ondertussen worden de aanpassingen in de collageenstructuren geregistreerd met een ‘live' videomicroscoop. Daarnaast worden stukjes weefsel afgenomen voor verder onderzoek met de confocale en electronenmicroscoop. Onder leiding van professor Maini in Oxford worden computermodellen gemaakt waardoor multipele simulaties gedaan worden.

Verwacht resultaat
De kennis over de aanpassingen van collageen zal toenemen, daarmee kunnen hopelijk plastisch chirurgische correcties geoptimaliseerd worden en wordt beter inzicht in problematische littekenvorming (bij gewrichten) verkregen.
De groep van professor Maini heeft al indrukwekkende computermodellen ontwikkeld. In de toekomst kan mogelijk meer onderzoek met computermodellen verricht worden. Dierproeven en klinische studies zouden dan gedeeltelijk vervangen kunnen worden.