zoek

Home  Contact  Pers  Agenda

Brandwonden Forum - Mijn moeder

Categorie: Algemene vragen en uitwisseling van ervaringen

Mijn moeder

door Tamara, 27-09-2010 18:21
Goedemiddag,
 
In de nacht van 25 op 26 augustus 2010 is er brand ontstaan in het huis van mijn moeder en stiefvader. Mijn moeder ligt nog steeds in BWC in Beverwijk en na verwachtig ligt ze daar nog 1,5 maand.
 
Ze is voor 45% verbrand waarvan 35% derdegraads waaronder de rug, schouders, onderarmen, billen en benen aan de achterkant. Haar gezicht.
 
Die nacht ging 02:40 de telefoon gaat. Je pakt op en hoort U spreek met het Amphia ziekenhuis in Breda, wij hebben uw moeder en uw stiefvader hier. Er is een brand geweest en uw moeder is uit het raam gesprongen en ze wordt zo direct vervoerd naar BWC in Beverwijk dus u hoeft zich niet te haasten..... en mijn wereld stort in.. ik tik mijn man wakker en die volgt het gesprek mee en kleed zich gelijk aan. Ik dacht "hoezo niet haasten, het is mijn moeder tuurlijk haasten" . Terwijl ik ophing bonsde mijn hart het lichaam uit. Trek gauw wat aan en we zitten in de auto onderweg naar het ziekenhuis. Ondertussen had ik de verpleegster beloofd om de familie in te lichten. Bel eerst oma en ze was nog wakker en ook haar wereld stortte in. Daarna gelijk mijn oom en tante gebeld. 03:00 aangekomen in het ziekenhuis worden opgevangen door de hulpverlener. We worden naar een kamertje gebracht en wordt ons koffie en thee aangeboden. Ik zei ik wil graag mijn ouders zien maar we moesten wachten. Al snel kwam gelukkig de hulpverlener aan met wie we eerst naar mijn stiefvader gaan... gelukkig hijpraat... ligt met een kapje op zijn mond en zit onder de roet. Brandwonden in zijn gezicht en arm maar verder bij. Hij zegt het ging allemaal zo snel en ik kon niks doen... huilend pak ik zijn hand vast en leg mijn hoofd op zijn buik neer en hij legt zijn hand op mij... daarna gingen we naar mama. Daar lag ze aan allerlei apparaten. Ze werd in slaap gehouden, ze was geintubeerd en ze rilde van de kou.. ondertussen arriveerde mijn broer ook in het ziekenhuis.. 04:20 de icambulance was gearriveerd en ze werd klaargemaakt voor de reis. Wij werden al naar de wachtruimte op de 1ste hulp gebracht en konden zo direct nog haar gedag zeggen voordat ze naar BWC ging. Toen ging ze de ambulance in en werden we gebeld mijn oom en tante stonden bij de hoofd ingang. De hulpverleenster rende naar de ingang en net op tijd. Mijn oom liep de ambulance in en sprak zijn zus toe. Kom op Marian sterk zijn, we zijn bij je en voor je. Net optijd komt de familie van mijn stiefvader aan en lopen ook gauw de ambulance nog binnen. Paar minuten later ging de deur dicht en we konden bellen als ze gearriveerd was in BWC. We gingen met zijn alle terug naar de wachtruimte en ze wilde graag naar mijn stiefvader. Ondertussen krijg ik de politie aan de telefoon en vertelde dat ze nog op zoek waren naar een hond en aantal katten maar dat ze wel gesignaleerd... Fijn gelukkig dat ze allemaal nog leven en ik besloot in de middag te gaan kijken wie er terecht was en wie we nog misten. Toen kwam de rest terug van de familie en werden we naar een kamer gebracht om even rustig bij te komen en te praten.. 06:30 vertrokken we naar het huis om te kijken.. daar aangekomen alle ramen bovem eruit, houtframe van de dak stond er nog met een aantal dakpannen de rest was weg van het dak. Overal roet. Trap zwart en je begint te beseffen dat het een hel moet zijn geweest. We lopen naar de achterkant naar de poort en zien dat de gordijnen nog in de huiskamer hangen en het water drupt op de laptop. Mijn oom nam beide laptops mee en ik nam een mandje mee met papieren wat half buitenlag en nat was.Overal ag glas, roet, het was net een spookhuis.. We konden niks doen en mochten het huis niet in vanwege instortingsgevaar en we besloten naar huis te gaan even rusten want het werd nog een lange dag. Ik belde gelijk naar BWC en gelukkig was ze goed aangekomen. De artsen gingen haar zo direct bekijken. 09:45 richting mijn werk gaat de telefoon het BWC of we om 15.30 u in BWC konden zijn voor een gesprek. Tuurlijk kon dat , iedereen geinformeerd en naar mijn werk en wer heel goed gereageerd erg fijn. Toen naar het asiel buitengekomen zie ik de dames al zitten gelukkig Qen B zijn terecht. Maar we missen Boomer nog.. Smiddag naar mijn stiefvader gelukkig het gaat al beter en hij mag waarschijnlijk morgen naar huis.. welk huis er is geen huis meer??... hij is bij familie.. daarna in bwc het gesprek.. wat heeft ze, hoe gaat het etc.. Gelukkig waren ze erg vriendelijk en begrepen onze reacties en legde het ons zo goed mogelijk uit. De diagnose was toendertijd gesteld op geen breuken, 55 % verbrand waarvan 5% 3de graads. (Is inmiddels bijgesteld naar 35% derdegraagds en 45% in totaal van haar lichaam.) Daarna mochten we naar mama 2 pers tegelijk en ze lag nog steeds aan dezelfde apparaten met allerlei slangen naar haar lies, neus, longen etc.. de grote vraag wat nu en hoe moet het allemaal verder, hoe zal ze dit doorstaan.. Gelukkig gaat het al wat beter en heeft ze vandaag haar 5de operatie gehad en kan ze nu gaan beginnen met herstellen maar wat is herstellen.. Helaas heeft Boomer de brand niet overleefd maar hij heeft hun leven wel gered.. hij heeft haar wakker gemaakt.. je beseft wat er in een minuten kan gebeuren en dat ze nog steeds ligt voor haar leven te vechten.. Ze herbeleefd alles en zo is ze weer bij en dan staar ze weer.. Je wilt haar zo graag helpen maar je weet niet hoe.. je kan haar niet bellen want de contacten lopen allemaal via een ander.. je wilt haar pijn overnemen want die moet verschrikkelijk zijn. Hoe kun je iemand het beste helpen met zo n trauma.......

( reageer )

Ontvangen reacties:

• re: Mijn moeder
  door Tamara, 06-07-2011 16:18
  Hoi Marjan,
   
  Hoe gaat het nu met jullie gezin? Sorry voor mijn late reactie, het is en blijft moeilijk om hiermee geconfronteerd te worden. Hopelijk gaat het wat beter met je dochter al is en blijft het steeds confronteerbaar met de gebeurtenis. Zij ziet zichzelf in de spiegel en ziet niet meer de mooie dingen van haar alleen haar benen. Lijkt mij echt verschrikkelijk voor haar en jullie natuurlijk ook. Bij ons wordt er regelmatig over gepraat want het is een onderdeel van ons leven geworden. Met mijn ouders gaat het goed. Alleen kan mijn moeder haar arm niet bewegen en heeft ze pijnlijke therapie. De wonden genezen goed en het ziet er na omstandigheden natuurlijk goed uit. Ze draagd zelfs weer een rok. Ze hebben een nieuwe woning sinds kort en in iedere kamer hangt een rookmelder. Een plekje geven wil ik het graag alleen ik weet nog steeds niet hoe. Als op mijn werk een flinke schoonmaakgeur hangt denk ik gelijk aan de gebeurtenis. Keer op keer naar Bwc Beverwijk en steeds die hangende steriele lucht. Het zal lang duren maar er komt een dag dat de lichtjes weer terug verschijnen in de ogen. Veel succes en sterkte met uw gezin en ik hoop voor u het allerbeste
   
  Liefs Tamara

  ( reageer )

• re: Mijn moeder
  door marianne, 02-05-2011 18:46
  Ik zal hierop reageren. Ik ben de moeder over wie Tamara schreef.. het is inmiddels 8 maanden geleden toen dit allemaal gebeurde en ik ben sinds een paar maanden uit het revalidatiecentrum. Wij wonen op dit moment in een tijdelijke, aangepaste begane grond woning in een andere woonplaats en voorlopig gaan wij niet terug naar deze woonplaats. Ik kan het nog lang niet aan en heb behoefte aan veiligheid. Over een poosje wordt onze nieuwe huis opgeleverd en mag deze ingericht worden met nieuwe spullen. Ook het nieuwe huis zal net als onze huidige woning volgepropt worden met rookmelders en hittemelders. Doordat ik zelf heel weinig herinneringen heb aan de brand zelf en aan de eerste 6 weken in Beverwijk merk ik dat ik in veel dingen kan berusten. Wat voor mij zeker nog lang een probleem zal zijn is het ruiken van brandgeuren, zien van vuur en voelen van hitte. Durf nog geen lucifer af te strijken.
   
  Ook zal ik moeten leren leven met de littekens en dat gaat wonderbaarlijk goed, behalve nu we het zonseizoen ingaan en het voor mij echt noodzakelijk is om in de schaduw te blijven en het dragen van drukkleding op mijn armen toch wel de nodige aandacht trekt.
   
  Tevens kan ik mijn linkerarm niet meer voor de volledige 100% gebruiken, kom nu op 65 % en ik merk dat ik daar meer problemen mee heb dan met de rest. Tevens merk ik ook dat mijn naaste omgeving, die mij gezien hebben en alles meegemaakt hebben er veel meer moeite mee hebben gehad of nog hebben. Zolang mijn omgeving veilig aanvoelt kan ik dit gebeuren een plekje geven maar begrijpen zal ik het nooit.

  ( reageer )

• re: Mijn moeder
  door Marjan de Peinder, 14-03-2011 00:26
  Hoi Tamara, Ik ben wel benieuwd hoe het nu met je moeder is. 2 dagen nadat jij je verhaal hier geplaatst had, is ons huis volledig afgebrand. Mijn man en ik en onze 2 jongens waren al weg, maar onze dochter lag nog te slapen op het moment dat er kortsluiting ontstond in de meterkast. Zij is wakker geworden van onze katten die aan het krijsen waren. Haar kamer was mistig en ze heeft zelf 112 gebeld. Ze is toch maar het dak opgegaan omdat ze bang was dat de brandweer niet op tijd kwam. Terwijl ze uit haar dakraam hing is er een "flash-over" van hitte langs haar benen gegaan en zij voor 42% verbrand aan haar benen. Ze is opgenomen in het BWC in Rotterdam en heeft daar 11 weken gelegen. Ik ben zelf 3 weken 24 uur bij haar geweest en op een gegeven moment gaan zoeken naar lotgenoten. Ik heb toen ook al je verhaal gelezen maar verder niet gereageerd omdat het nog te moeilijk was. N zijn we bijna een half jaar verder en ga toch weer naar lotgenoten zoeken. Omdat ik toen je verhaal heb gelezen maar verder geen reactie meer van je heb gezien ben ik wel benieuwd hoe het met je moeder is. Wij zijn sinds afgelopen weekend in ons nieuwe huis getrokken en dat brengt toch wel veel emotie boven. Je oude vertrouwde huis komt toch nooit meer terug. hoe ga je daar mee om? En hoe geef je dat een plekje?

  ( reageer )

• re: Mijn moeder
  door Els Dreef, 29-09-2010 21:45
  Lieve Tammy,
   
  Met tranen in mijn ogen heb ik jouw verhaal gelezen, hoe jij het beleefd hebt en meegemaakt het als kind, want ondanks dat je een volwassen leeftijd hebt ben jij een kind, een kind van Marianne. En niks is erger dan iemand van wie je zo veel houdt zo te zien lijden, en je kunt niks anders doen dan je moeder te steunen en haar te bezoeken, al is ze er niet bij, en kun je alleen maar naast haar zitten. Gelukkig gaat het nu langzamerhand de goede kant op. Natuurlijk zit jij vol met verdriet en woede en onbegrip, ook over het feit dat jij niet meer kunt bellen naar het ziekenhuis , omdat de contacten nu via een ander lopen. Ook voel ik nu weer de onmacht zoals ik die in de bewuste nacht heb gevoeld toen ik jou in mijn armen nam en je probeerde te troosten met dit grote verdriet, nog steeds schieten woorden te kort, maar mama komt er wel en wij als famillie ook, samen met elkaar.
   
  Ben trots op je Tante Els

  ( reageer )

• re: Mijn moeder
  door menno van hagen, 28-09-2010 00:28
  Hoi Tamara,
   
  heftig verhaal. Ik heb de kant van je moeder mee kunnen maken, ben voor 50% verbrand. Ik kan mij niets herinneren van de begin periode, kreeg pijnstillers en kalmerende medicatie. Ik brak er regelmatig doorheen en volgens omstanders "leed" ik, maar heb hier geen herinnering van. Ook in het begin dat ik bij was, ervaarde ik de dingen anders dan ze daadwerkelijk waren. Denk dus dat je het initiatief bij je moeder moet laten en in het begin het gesprek niet aan willen gaan, dus pas als zij er klaar voor is. De tijd zal het leren hoe iemand zo'n traumatische ervaring verwerkt, maar houd er rekening mee dat je hier veel over zal praten. Degene met brandwonden, maar ook de aanverwanten hebben een hoop tijd nodig om dit te verwerken en het een plekje te geven. Ik wens je heel veel sterkte toe de komende periode.
   
  groet, Menno

  ( reageer )